Hamlet

Hamlet żyje w świecie, który dobrze znamy. Nadmiar bodźców, wrażeń, informacji i fejków miesza się z niepewnością własnej tożsamości i presją, by dobrze wypaść w mediach społecznościowych. Dzięki nowym mediom rzeczywistość ulega zakrzywieniu. Współczesność swobodnie miesza się tu z przeszłością. Spektakl zachowuje strukturę i język dramatu, choć przenosi widzów do teraźniejszości.

Historia Hamleta prowokuje dziś do pytań nie tylko o prawdę i kłamstwo, dobro i zło. Znacznie ważniejsze jest to, że bohaterowie żyją w odmiennych rzeczywistościach. Mieszkańcy Elsynoru mówią do siebie, ale nie zawsze się rozumieją. Spotykają ze sobą, choć nie zawsze dostrzegają swoje potrzeby. Funkcjonują w różnych wymiarach i rytmach, w odmiennych systemach wartości i przeżywania emocji. Szekspirowskie słowa „czas wypadł z ram” brzmią dzisiaj jak metafora zagubienia i braku wspólnego punktu odniesienia.

Relacje między Hamletem a Gertrudą i Klaudiuszem pokazują sytuację młodego człowieka poddanego silnej presji – rodzinnej, społecznej i kulturowej. Oczekuje się od niego jasno określonej tożsamości i zdecydowanych poglądów, nie dając w zamian wsparcia i zrozumienia. Jedną z inspiracji do pracy nad przedstawieniem była historia nastolatka w kryzysie psychicznym, który próbował znaleźć oparcie w rozmowie ze sztuczną inteligencją.

Dwór w Elsynorze przypomina współczesne środowisko informacyjne. Plotki, podsłuchy i interpretacje mają taką samą siłę jak fakty. Emocje szybko ulegają radykalizacji, a znaczenia wymykają się spod kontroli. Technologia nie jest jednak ani dobra, ani zła – może pogłębiać samotność, ale może też tworzyć nowe przestrzenie kontaktu.

Hamlet w tej interpretacji staje się opowieścią o świecie, w którym rzeczywistość nie jest czymś oczywistym, również dlatego, że bohaterowie swobodnie poruszają się w przestrzeniach wirtualnych. Elsynor to miejsce ciągłych napięć, tarć, sporów i konfliktów – a także potrzeby bliskości, która mimo wszystko ciągle jest możliwa.

Reżyseria
Jacek Jabrzyk

Dramaturgia
Tomasz Śpiewak

Scenografia
Anna Maria Karczmarska

Kostiumy
Rafał Domagała

Muzyka
Jacek Sotomski

Scenograf wykonawczy, projekcje multimedialne z wykorzystaniem Al
Kacper Łyszczarz

Wideo, kamera live
Aleksander Joachimiak

Reżyser światła
Klaudia Kasperska

Inspicjent
Grzegorz Dzwonek

Suflerka
Agnieszka Dzwonek

Zdjęcia ze spektaklu
Jeremi Astaszow

Tekst w przekładzie Stanisława Barańczaka

• Natalia Bielecka (Ofielia)
• Małgorzata Saniak-Grabowska (Horacjo)
• Mirosława Żak (Gertruda)
• Michał Bałaga (Guildenstern)
• Aleksander Blitek (Rosencrantz)
• Paweł Charyton (Hamlet)
• Samuel Drobisz (Laertes) gościnnie
• Tomasz Kocuj (Klaudiusz)
• Krzysztof Korzeniowski (Aktor 2, Grabarz 2)
• Grzegorz Kwas (Poloniusz)
• Wojciech Leśniak (Aktor 1, Grabarz 1)
• Szymon Pąk gościnnie
• Tomasz Rataj gościnnie
• Piotr Zawadzki (Dworzanin, Kapitan, Aktor 3)

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.