Siedzę na kocu z Siedzącym Bykiem | dokumentacja zdjęciowa z wernisażu

W piątek, 23 października odbył się wernisaż wystawy Andrzeja Łabuza „Siedzę na kocu z Siedzącym Bykiem”. Zapraszamy do obejrzenia relacji fotograficznej z wydarzenia, przygotowanej przez Marka Wesołowskiego.

[…]

Mamy tu fragmenty indiańskich koców jako abstrakcyjny odprysk cyklu „Pokrycie” oraz prace malarskie i gabloty wypełnione scenograficznymi kadrami związanymi z plemiennymi obrzędami. Jednym z motywów zarówno w pracach przestrzennych, jak i malarskich jest śmiertelna platforma – obiekt służący pogrzebowym zwyczajom. W dioramach prezentowanych przez Andrzeja Łabuza figura śpiącego lub martwego Indianina przykrytego kocem wydaje się szczególnie symboliczna. Biała niewielka forma, pozbawiona człowieczych szczegółów, zespolona z bardziej płaskim okryciem zdaje się intrygować na wielu płaszczyznach – zarówno pod względem niedopowiedzianej uproszczonej formy, jak i znaczeniowych odniesień. Odnaleźć tu można historyczne analogie powiązane z czymś, co pozornie bezpowrotnie minęło. Jednocześnie jest także coś, co jest dla nas wieczne, mając za plecami nieodzowną śmiertelną tajemnicę, od której uciec nie sposób.

Wydaje się zatem, że pod płaszczykiem należącym do rdzennych mieszkańców Ameryki autor przemyca kwestie aktualne zawsze. Całość prezentacji Andrzeja Łabuza jest ułożona z wielu niewielkich szczegółów schowanych w interesującej i różnorodnej technologicznej strukturze. Autor – pod pewnym naciskiem – przyznaje, że „koc” dla tego zestawu jest elementem najważniejszym, spajającym wszystkie ukryte wątki. Koc staje się symbolem ekwiwalentu wolności jako figurujący w spisie ewidencyjnym podstawowy składnik wyposażenia rezerwatów. A z drugiej strony jest także motywem, który pozwala poruszać się w ramach minimalistycznych artystycznych fascynacji.

[…]

Maciej Linttner, fragment z komentarza do wystawy